سُرب

همه چیز از سکوت تو آرام است

جهان به تو می کوبد

نه تفنگ

مثل " ثورو" خودم را تبعید کرده ام

تا کجا و کی؟

لاشه وار سفرۀ عَفنِ باشگان و ددان شدن!

مرا به پناهت ببر

من تنهایم

با کلماتی دود مانند

به یاد چشمان تو می افتم

در صدای هوچ هوچ سکوت!




۹۷٫۱۰٫۳

#شعر_سپید#آوانگارد#رزاسس



/ 0 نظر / 14 بازدید