اُسطوره

قرن بیست ویکم کِرم میزند!

مترو ها...

تند تند زیر ماه می روند

خیانت زیباتر است

شــنبه ها تلخ

زنی در اشتباهِ نــــاز

چشمها پَـــرت

لذّتی مفید برای توده ای انبوه!

به گــزافه می روم در این شبِ شرجی

در

قلبِ ساعت

آن...

بوسه های خاکی و خاموش در پاره های عکس

هرجا روشنی از اسطوره می تابد

" آزادی "

ناله می کــــند!

نه...

وحشی ناخوشی

نه...

جلب توجهی بزرگ

نه...

واژه های عشقی سخت

نه...

آفتابِ عابدانِ نازنینِ ناز‍

چــقدر...

" کودکم " بر این " فضیلت " !

به اعماق بازمی‌گردم

مــادرم باران بود

هـــــزارتویِ "من"

پاکـــیزه تر از عروسِ بنفشه ها

با نیکـــخواهی از سرِ قدرت

مقدّس...

همچون مغاک

در

کبوتر خانه ٔ خویش

سالــــها ماه و آفتاب گم شد

جیبِ جـــــانوری... ام " فـارغ "

داش آکـــُـــل

سبیل هایش را کِــرِم زد

مرا با تاریـــخ

" عوضی " گرفـــته اند !

تعادلِ مرا لمـــــس نکن

از شعبده ها زایمـــان کردم

این...

یا آن گوشهٔ دنــــیا

چشمِ " بادبــــادک " زیباست

بگذار...

لبخنـد ادامه پیدا کند

" تمدّن " را خودم نَــــــعل می کنم !


۹۶/۵/۸

/ 0 نظر / 81 بازدید