بوف ( شعر سپید)

پاشیده دَرهم

آشفته بی نظم

کوتاه و بی ارج

دلم را قانع مکن

بیزاری از هرچه هست

با یک آسمان اَذان

مجهولِ ماندن است!

یک تِکّه خونِ داغ

برای توی واژه ها

با تیغ های نازک و بلند 

گوریده تا هُرْمِ استخوان

از هرآتشی... 

پ ری ش ان نمی شوم !



*نگاره: گوستاو کلیمت - مرگ و زندگی (1916)


#شعر_سپید

/ 0 نظر / 7 بازدید