کوزِت (شعر: سپید)

عشق سنگم می زند! 

تا قیامت می شمارم

ای زلیخا مرد باش شاینده زیبا!

آه...

آز مندم آرزو را

گوهرِ همزادِ پنهان

در وقارِ شیریِ کردارِ شهوت

شور و نوشاکِ فرحناک

آتشم را باغِ شعری

صبح خورشید را کُند  رنگ

لذّتم را بی بهانه،

فرصتِ شادی مهیّاست

خواب های قهوه ای...

عریان وناآرام!

همجوارِ دامنِ رقاصه ای مجنون می چرخد

ساقۀ کاه

مزّۀ آبِ گوارا

 نیک و بد را...

در جنونِ بذرِ خاری

زرد

افشاند!

اخم ها تُند

جیغِ کُندِ چوبۀ دار

چنبرِ هولِ هوس، کشدار و غول آسا

اشتباهی مستمّر...

در خطِّ انکار دست و پا می زد

چشمه ها حتّا درختان

سبزه های ابرِ گریان

آن خَزَر

کارونِ شب ها

شهرِ اوباشِ کِرا

در بسترِ بدخانه می شُست؟

ای عزیزان...

اینک از عشق ساقی ام من

اهلِ آبم در تنِ خاک

بنگرید... 

خُرما دِلان

شیرِ دلیران

از تگِ جان مستِ اویم

پُر ز رَنگم

در غروبِ تشنه ای

آمد...

فریبا

ای زلیخا مرد باش

عشق سنگم می زند تا قیامت می شمارم!





* کوزت ـ ۹۶٫۱۱٫۱ 


/ 1 نظر / 108 بازدید
rezashahpasand1352

سلام و ارادت . ردپای تفکر ارزشمندتان را در وبلاگم دیدم . خرسندم از حضورتان . منتظر قدوم سبزتان باز هستم .